Της Καλλιόπης Αλτιντασιώτη

Εκπαιδευτικός

Η κύρωση ενός κρατικού προϋπολογισμού στο τέλος ενός έτους για το επόμενο, συνιστά μία πολιτειακή διαδικασία υψίστης σημασίας καθώς η ορθή διαχείριση των οικονομικών ενός κράτους διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, αναδεικνύοντας έτσι τη σπουδαιότητα της αφθονίας ως μέσο για την ευδαιμονία κάθε τομέα που αποτελεί δομικό στοιχείο της ίδιας της πολιτείας.

Μελετώντας κανείς τον κρατικό προϋπολογισμό για το έτος 2026, θα διαπιστώσει την οικονομική του δύναμη η οποία ανέρχεται στα 1,784 τρισεκατομμύρια ευρώ στο γενικό σύνολο, με το συγκεκριμένο ωστόσο ποσό να διανέμεται δυσανάλογα και άνισα θέτοντας σε κίνδυνο τη δύναμη της αφθονίας με αποτέλεσμα η ίδια να προκαλεί άδικες καταστάσεις μέσα στον πολιτειακό ιστό.

Ως δείγμα, βλέπουμε το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού με γενικό σύνολο κοντά στα 7 δις ευρώ και το Υπουργείο Πολιτισμού με 653 εκ. ευρώ, ενώ αμέσως από κάτω το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με 1,717 τρις ευρώ αντίστοιχα

Με ποια κριτήρια γίνεται η κατανομή του κρατικού προϋπολογισμού, διότι είναι γνωστό τοις πασί πως η οικονομική αδικία διαπερνά κάθε πτυχή της πολιτείας με τον πολίτη να αναρωτιέται πού πηγαίνουν τα λεφτά αυτά. Αυτή η αδικία ουσιαστικά προκαλείται από τη μη ορθή διαχείριση της οικονομικής αφθονίας η οποία αποτυπώνεται στον κρατικό προϋπολογισμό, με αποτέλεσμα το άδικο να φυτεύει σπόρους φθόνου μιας και η αφθονία διανέμεται κατά το δοκούν.

Μια βουλή που κρίνει κατα τη δικιά της βούληση και όχι κατά τη βούληση των πολιτών, αποφασίζοντας για αυτούς χωρίς αυτούς δίνοντας μάλιστα ψίχουλα σε δύο τομείς που συνιστούν πυλώνες ανάπτυξης, ευδαιμονίας και δημιουργικότητας.

Οι τομείς της παιδείας και του πολιτισμού για τον κρατικό προϋπολογισμό είναι σχεδόν ανύπαρκτοι, αδυνατώντας να καλυφθούν ανάγκες που αυτοί οι τομείς έχουν  – όπως τεχνολογικό εξοπλισμό, υποδομές σχολικών μονάδων, συντήρηση και ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων, ανεγέρσεις μνημείων κλπ – οδηγώντας στην καταστροφή της πνευματικής αφθονίας των πολιτών καθώς μέσα στον οίκο μας, δηλαδή στην πολιτείας μας, διανέμεται άδικο συνοδευόμενο από ανισότητα και φθόνο.

Σε μια χώρα που έδωσε τα φώτα της γνώσης και του πολιτισμού σε όλη την ανθρωπότητα, κυρώνεται – και τελικά γίνεται νόμος – ένας προϋπολογισμός που τα σβήνει, σβήνοντας έτσι κάθε φως αλήθειας το οποίο με τη λάμψη του προβάλλει το κάλλος της αφθονίας – πνευματικής και υλικής – ως κινητήριο δύναμη ανάπτυξης της πολιτείας και ευημερίας των πολιτών.

Πώς θα μπορέσει ο πολίτης να βαδίσει μέσα στην πολιτεία του όταν η παιδεία του θάβεται κάτω από λίγα δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ υπάρχει ένας τεράστιος πλούτος ο οποίος μπορεί να αξιοποιηθεί για να είναι σε θέση ο πολίτης – μέσα από τη γνώση – να αναγνωρίσει την αυτογνωσία του;

Πώς θα μπορέσει ο πολίτης να συνδεθεί με την ιστορία του η οποία κουβαλά την ευδαιμονική του αφθονία, όταν δίνονται κάτι λίγα εκατομμύρια μπροστά στον άπειρο πνευματικό και υλικό πλούτο που αποτυπώνεται στους ναούς, στα μνημεία και στα αγάλματα αυτής της ιερής χώρας;

Πώς νέμεται η αλήθεια της αφθονίας του οίκου μας; Το δίκαιο αυτής αλλά και η ίδια η ελευθερία της; Διότι αν νέμεται με ψέματα, τότε το άδικο ξεχειλίζει σκλαβώνοντας τον πολίτη σε ένα άνισο παιχνίδι που νικητής βγαίνει ο ίδιος ο φθόνος. Για αυτόν τον λόγο, έχει έρθει ο καιρός να νέμει τα του οίκου του ο ίδιος ο πολίτης, γιατί αυτός δημιουργήθηκε με αφθονία, κοσμώντας η ιδιότητα αυτή την ίδια την ανδρεία του, την αρετή του και την ευδαιμονία του. Είναι ο καιρός, ο πολίτης με τη φωνή του να προβάλλει τη λεκτική αφθονία του λόγου του ως κληρονομικό δίκαιο μιας γλώσσας που έχτισε παιδεία και πολιτισμό, δύο ιερά αγαθά που ρέουν μέσα στην άφθονη ιστορία του χρόνου και να ζητήσει την επανεγκαθίδρυσή τους όχι με πενταροδεκάρες αλλά με ένα τεράστιο πλούτο ο οποίος υπάρχει και ανήκει σε όλους μας. Μόνο τότε, ο πολίτης θα είναι σε θέση να συνδεθεί με την άφθονη αλήθεια του, και με άφθονο δίκαιο να βιώσει την αφθονία της ίδιας της ελευθερίας του.

Πηγή: starata